Sinterklaas

Omdat de Sint het dit jaar weer ontzettend druk had, was hij al wat vroeger in de weer voor iedereen die hij een cadeautje wilde geven. En op 1 december kwam de goedheilige man al langs in Het Huis Brugge om voor te lezen uit zijn boek voor de kinderen. Ook in Het Huis Leuven en in Het Huis Antwerpen maakte hij zijn opwachting. Bovendien was het op 5 december ook Internationale Vrijwilligersdag! En dus had hij ook iets in petto voor de gewaardeerde vrijwilligers van Het Huis… 

 

Leestip!

REPORTAGE  Het Huis, een bezoekruimte voor kinderen uit een vechtscheiding, bestaat twintig jaar. De lijn tussen hoop en wanhoop is er flinterdun. ‘Het Huis mag nooit een lijdensweg worden.’

‘Niemand is hier een crimineel. Iedereen is vader of moeder’

Om 10 uur komt een zwerm papa’s het oude Prelaathof in de Wittestraat binnen. Een panne op de tramlijn die het Kiel bedient, stuurt de ochtend in de war. De papa’s begroeten hun zoon of dochter – de ene ontmoeting is al hartelijker dan de andere. Wanneer Andy*, een van de papa’s, hoort dat zijn dochtertje er nog niet is, wordt hij overmand door teleurstelling. De panne met de tram zou een verklaring kunnen zijn. Andy is er niet gerust op, want ook de vorige keer kwam zijn ex-vrouw, en dus ook zijn dochtertje, niet opdagen.

We zijn in Het Huis in Antwerpen. De neutrale bezoekruimte voor kinderen uit een (v)echtscheiding viert dit jaar haar twintigjarige bestaan, al zien medewerkers dat misschien anders. In een ideale wereld bestaat Het Huis niet.
Medewerkers schenken Andy ter troost een kop koffie. Hij barst in tranen uit. Dit moest zijn vijfde bezoek worden. De eerste bezoeken gingen volgens Andy heel goed. Vóór het eerste bezoek had hij z’n dochtertje van vier zes maanden niet gezien.

Het Huis probeert via begeleiding de problematische relatie tussen kind en ouder te herstellen. Zeventig procent van de dossiers evolueert in de goeie richting.

Andy vertelt dat zijn ex-vrouw hem beticht van zedenfeiten. ‘Godverdomme, het gedacht alléén al. Ik mag dan een beer van een vent zijn, als het over mijn kind gaat ben ik héél, héél klein.’
Hij vertelt over de eerste keer dat hij z’n dochtertje terugzag. Eerst was hij bang voor vervreemding. Wat had zijn ex-vrouw verteld? Of de grootmoeder van zijn kind? ‘Die schrik viel weg toen ik de lach op haar gezicht zag’, vertelt hij. ‘Ik begon natuurlijk te bleiten. “Papa, heb je pijn?”, vroeg ze. “Papa, heb je pijn?”’
Hij zwijgt, en zegt dan stilletjes: ‘Ik weet het, menneke. Vloeken en tieren, ’t betaalt niet uit. “Houd u kalm”, is tachtig procent van het advies van mijn advocaat. Dat begint steeds moeilijker te worden.’
‘Ik mag dan een beer van een vent zijn, als het over mijn kind gaat, ben ik héél klein. Toen ik mijn dochtertje de eerste keer terugzag, begon ik te bleiten. “Papa, heb je pijn?”, vroeg ze. “Papa, heb je pijn?”’ ANDY

Om kwart voor elf is het duidelijk: Andy’s dochter zal niet meer komen opdagen. ‘Ik vind dat ik al door erg veel shit moet,’ zegt hij nog. ‘Dit bezoek aan Het Huis is the next best thing.Daar ben ik heel dankbaar voor.’

 

De stem van het kind

Rita Hey bevestigt later dat de eerste contacten tussen Andy en zijn dochter goed waren, ze noemt zijn houding ‘pedagogisch verantwoord’. Hey is oprichter en coördinator van Het Huis. Ze stichtte twintig jaar geleden, na omzwervingen in de jeugdzorg, een afdeling in Antwerpen. Ondertussen bestaan er ook afdelingen in Leuven en Brugge.
Het Huis ontvangt kinderen uit een vechtscheiding. Als een van de (groot)ouders aan de rechtbank vraagt om zijn of haar (klein)kind opnieuw te mogen zien, kan de rechtbank doorverwijzen naar Het Huis. In dat regime is tweewekelijks een bezoek van twee uur voorzien, telkens onder het toeziende oog van begeleiders.
Dossiers belanden er uitsluitend via de rechtbank, elk jaar meer en meer. Het dossier van Andy is slechts een van vele: die zaterdag worden er in Antwerpen alleen al 38 kinderen verwacht.
Het Huis verschilt van de bezoekruimtes bij de Centra Algemeen Welzijnswerk (CAW’s), want het maakt gerechtelijke verslagen op, bestemd voor de rechtbank. De rechter baseert zich op de verslagen om de dossiers verder te evalueren. Hoe was het contact tussen ouder en kind? Was de bezoekouder op tijd? Houdt hij of zij zich aan de afspraken? ‘Het kind een stem geven’, noemt Hey dat.

Een plaats van hoop en wanhoop. Dat is wat Het Huis is. Je ziet bezoekende papa’s en mama’s die hun stinkende best doen om het contact met zoon of dochter te herstellen. Maar je ziet er ook die zich geen houding weten aangemeten, alsof ze vergeten zijn wat het is om een ouder te zijn. Of het misschien nooit hebben geweten. Ze volgen hun kind doelloos door de speelruimtes, van het ene betekenisloze spel tot het andere zinloze contact. Of ze vragen aan de begeleiders wat ze moeten doen als hun kind begint te huilen.

Het Huis speelt niet louter de rol van observator. Het zet ook in op actief contactherstel. Via begeleiding tracht het de problematische relatie tussen kind en ouder te herstellen. Dat levert resultaat op: 70 procent van de dossiers evolueert in de goeie richting. Dat wil zeggen dat de rechter de bezoekregeling ‘versoepelt’, en dat een bezoek aan Het Huis niet langer nodig is.

Dat resultaat bekomt Het Huis door een beproefde tactiek – een erfenis van twintig jaar ervaring. Raf Meukens, voorzitter van de raad van bestuur, legt uit. ‘Het kind komt samen met de zorgouder binnen. Wanneer die ouder vertrekt, ontfermt een begeleider zich over het kind. Samen spelen ze een spelletje. Wanneer de bezoekouder een kwartier later arriveert, kan die gewoon aanschuiven. Als dat goed verloopt, trekt de begeleider zich terug. Dat kan alleen als de angst bij het kind weg is. Als dat niet goed gaat, blijft de begeleider proberen. Heel vaak gebeurt de communicatie tussen kind en bezoekouder dan uitsluitend via de begeleider. Geen oogcontact, geen directe vragen. Maar voor veel dossiers is alleen dat al een overwinning op zich.’

 

Geen foto, geen gsm

In Leuven vindt Het Huis onderdak in COPAL – nu een studentenresidentie, vroeger een klooster. Met z’n twee uitgangen is het ideaal: via de tuinkant komen de bezoekouders binnen, via de straatkant de zorgouders. Zo wordt elk contact vermeden. Het Huis Leuven bestaat pas sinds 2013, maar barst uit z’n voegen.

Coördinator Martine Bellinck brieft de medewerkers vlak voor de eerste kinderen toekomen. De vrijwilligers krijgen een overzicht van de dossiers en horen waarop ze moeten letten. Het huishoudelijk reglement van Het Huis moeten de ouders strak naleven. Geen foto’s (die kunnen op Facebook belanden), geen gsm-gebruik (om onder meer geluidsopnames te vermijden) en alleen Nederlands, Frans of Engels zijn toegelaten, tenzij er een beëdigde tolk is. Elke regel heeft een reden. In Antwerpen kwam die met de tolk er omdat een Marokkaanse papa na een paar bezoeken ‘Ik ga uw moeder vermoorden’ zei tegen z’n dochtertje. Niemand begreep waarom het kind plots ineenkromp.

‘Na tien jaar als medewerker van Het Huis ben ik nog altijd verbaasd over wat mensen elkaar kunnen aandoen’, zegt Raf. ‘Je leert hier dat ze in moeilijke situaties soms vergeten rechtvaardig te blijven.’
Er zijn niet alleen succesverhalen. Heel wat bezoeken gaan mis en blijken een verloren zaak. In Leuven loopt een aantal dossiers die betrekking hebben tot seksueel misbruik. Voor begeleiders zijn zulke dossiers niet vanzelfsprekend. ‘Maar,’ zegt Bellinck, ‘niemand is hier crimineel. Dit zijn allemaal mama’s en papa’s.’
Het kind is en blijft primair. ‘Het Huis moet geen lijdensweg worden’, vindt Martine. ‘Dat is het soms wel. Ik heb onlangs nog twee bezoeken stopgezet. Als je ziet dat je nergens geraakt en het bezoek voor het kind, maar ook voor de ouder, een pijnbank wordt, dan geef ik mee aan de rechtbank dat Het Huis geen meerwaarde kan bieden.’

 

Publieke goodwill

Omdat Het Huis tussen Welzijn en Justitie valt, kan het geen beroep doen op subsidies. De organisatie is afhankelijk van donaties of van serviceclubs. In Leuven werd een deel van de ruimte vorig jaar gerestaureerd door de Lions Club Leuven, maar ze hangt af van publieke goodwill.
De Vlaamse Overheid subsidieert de werking van de neutrale bezoekruimtes in de CAW’s. Daar valt Het Huis niet onder. Momenteel loopt er op beleidsniveau een overlegtraject rond echtscheiding en contactherstel, waarbij ook Het Huis betrokken is. Het kabinet van Koen Geens (Justitie) laat weten Het Huis genegen te zijn, maar verwijst naar Vlaanderen voor eventuele financiering.
Subsidies zijn erg welkom, zegt Bellinck. De dossiers stromen toe en ook de afdeling in Brugge, onder de hoede van coördinator Christine De Schagt, heeft middelen nodig. ‘We hebben al heel wat kanalen aangeboord’, zegt Bellinck. ‘De bronnen drogen op. Het wordt steeds minder. Hoelang kunnen wij op die manier nog verder gaan?’

*Andy is een gefingeerde naam

 

Bron: De Standaard
Simon Grymonprez
Foto’s Fred Debrock

LEESTIP!

ARTIKEL: ‘Een kind dat een geliefde ouder afwijst, is gedwongen de helft van zichzelf te verloochenen’

http://www.knack.be/nieuws/belgie/een-kind-dat-een-geliefde-ouder-afwijst-is-gedwongen-de-helft-van-zichzelf-te-verloochenen/article-opinion-1140047.html

 

ARCHIEF – Overlijden Paul Theeuws

Op 27 juni hebben we jammer genoeg afscheid moeten nemen van onze gedreven voorzitter Paul Theeuws.
Paul werd in besloten kring begraven.

Hieronder vindt u de tekst die vanwege Het Huis werd voorgelezen op de afscheidsplechtigheid.

Paul Theeuws, een fenomeen

Zeven jaar geleden – bij een etentje met goede vrienden van Paul – vertel ik over de problemen die Het Huis heeft in verband met de zoektocht naar een nieuwe voorzitter. Spontaan zegt Marc: “Ik weet wie jullie nodig hebben. Ik bel hem even”. “Ok, ga zondag maar naar de BBQ van Coda en vraag naar Paul Theeuws. Met Gerda trekken wij samen naar Wuustwezel op de eerste zondag van juli naar “De BBQ” en vragen naar Paul Theeuws, 2.000 man en iedereen schijnt hem te kennen, maar hij lijkt blijkbaar wat op het konijn uit Alice in Wonderland, want als men zegt waar hij te vinden is, is hij daar al lang weer verdwenen. Uiteindelijk vinden wij hem; gehaast, maar met een luisterend oor. “Enfin, veel te druk nu, maar bel me in de loop van volgende week” . Dat doen we. Dan aarzelend: “ Ik heb het al zo druk en als ik iets doe wil ik het goed doen”. Hij komt naar de eerst volgende Bestuursvergadering en dan valt de beslissing: “ OK, voor 2 jaar, maar niet langer”.

Onze voorzitter Paul (t) is aangesteld, wel degelijk steeds met de (t), want we hebben al een Paul (f).

Zijn eerste officiële optreden was op 6 december. Wij hebben een échte Sint-Niklaas! Vanuit de toren in het Michielshof daalt hij statig neer met dansende Zwarte Pieten boven op het dak. Wat genieten de kinderen van zijn aanwezigheid . Hoe zien we hem ook genieten. Hij begeestert de kinderen en hun ouders. De rol van Sint is hem op het lijf geschreven. Al de kinderen op zijn schoot en natuurlijk ook de dames van het gezelschap.

Onze voorzitter is vanaf dan helemaal gepassioneerd door de werking van Het Huis. Niettegenstaande we bekende ambassadeurs hebben om de drie Het Huis (zen) in de kijker te plaatsen is hij kampioen in het inzamelen van giften in allerlei vormen: het herinrichten van de keuken en de kleine bezoekruimte, financiële giften door verschillende Service Clubs. Hij gaat overal Het Huis “verkopen” op zijn innemende en vooral welbespraakte manier.

Enkele jaren geleden werd op een “Dorpsdag in Kapellen” geld ingezameld door een Service Club om al de kinderen binnen Het Huis een verjaardagsfeestje met taart, kaarsjes en een cadeautje te kunnen aanbieden. Paul heeft de ganse dag mee in de gietende regen gestaan om de “op rollen fietsende mannen” een hart onder de riem te steken en om mee maatjesharing te verkopen.

Ook de maatjesharing werd door Paul gesponsord en menige medewerker heeft thuis nog dàgen maatjes moeten eten.

Hij sprak ministers aan als zijn beste vrienden, in de hoop om voor Het Huis subsidie los te krijgen.

Paul had een duidelijke visie over vrijwilligerswerk: dit is vrijwillig werk, maar zeker niet vrijblijvend! De medewerkers die we zoeken voor het Huis zijn ”Witte Raven”, volgens hem. Onder die slogan heeft hij een hele campagne opgezet, waarbij zelfs een écht reclamebureau verbaasd was over zijn professioneel “copy/paste” werk. Prachtige advertenties knutselde hij in mekaar.

Het leverde ook gemotiveerde vrijwilligers.

Het klapstuk van zijn ambitie voor Het Huis en de medewerkers ligt nog vers in ons geheugen: net een jaar geleden op 7 juli huwden Jan & Aline. Al de medewerkers van Het Huis werden gevraagd de plechtigheid in het Stadhuis bij te wonen en zeepbellen te komen blazen. We vragen aan Paul of hij misschien – met zijn grote auto – wat drank naar het plein voor het MAS wil vervoeren, zodat er een receptietje kan worden aangeboden. “Geen probleem. Ik zal wel instaan voor het vervoer en zorgen dat ik tijdig aanwezig ben. Het Stadhuis gaat dan wel niet lukken”, was zijn antwoord. Wat een fantastische verrassing: bij aankomst daar zagen we dat Paul zijn auto had uitgebouwd met een lange receptietafel, drank was ter plaatse en de nodige glazen. Een prachtig zicht. Hijzelf was gekleed als ober. Netjes wit & zwart. Paul stond erop om zelf de bediening te doen. Van waardering voor “medewerkers/vrienden” gesproken!

Begin dit jaar hebben we 5 jaar Het Huis-Brugge gevierd. Dit was niet zo lang na zijn auto-ongeval en ik had aangedrongen of hij toch zelf als voorzitter aanwezig zou zijn kunnen. Hij was daar – met een kruk – die snel werd weggezet, zodat dit niet teveel zou opvallen. De fiere Paul (t) was aanwezig en nam het woord! Over het pleister op zijn hoofd werden grapjes gemaakt en hij genoot. Hij wou zeker niet gezegd hebben dat hij moe was … . Iedereen daar bewonderde hem enorm voor zijn moed.

De Bestuursvergaderingen waren onder de leiding van Paul (t) een uniek gebeuren. Ze waren op zijn minst gezegd geanimeerd. Paul had steeds bij aanvang van de vergadering de nodige anekdotes te vertellen voor we naar de orde van de dag konden overgaan.

Hij was wel heel ernstig als het over de werking ging, maar toch was er een vast – niet geagendeerd agendapunt – een verhaal uit zijn verleden met Dana Winner. We konden er niet onderuit, elke vergadering kwam het opnieuw ter sprake!

Dankzij Paul hebben de medewerkers wel een extra waardering gekregen en hebben daar waar mogelijk de wettelijke vergoedingen ontvangen. Hij stond erop dat die werden uitbetaald.

Paul (t) als er hemel bestaat ben jij zeker daar aangekomen, hopelijk vind je er familie en vrienden terug. Blijf hen gepassioneerd entertainen en vertel hen zeker ook maar over Dana Winner!

Wij van Het Huis zullen de traditie onderhouden om op het einde van een vergadering te klinken met aan glaasje cava, op jou.

Een nieuwe voorzitter zullen we waarschijnlijk wel vinden, maar zeker geen Paul Theeuws.

Een hele dikke merci voor alles!

Al de kinderen en de medewerkers van Het Huis-team …

ARCHIEF – Concert ten voordele van Het Huis

Op zaterdag 29 november 2014 geeft MUSICA VERA een benefietconcert ten voordele van Het Huis.

U bent allemaal meer dan welkom!!!

Presentatie: Andrea Croonenberghs
Dirigente: Kaat Vissenbergh
Piano: Olivier Thienpont

Deuren: 19.15u – Aanvang: 20.15u
Waar? AMUZ, Kammenstraat 81 te 2000 Antwerpen
Tickets via Amuz – Tel. 03/292.36.80
vvk. genummerde kaarten: 27,50 € – kassa: 30 €

Giften op nr. BE93 7350 1632 3367 zijn fiscaal aftrekbaar vanaf 40 €

Lees hier de open brief van Andrea Croonenberghs

 

Schermafbeelding 2014-11-14 om 18.50.59